‘Hoe-hoe,’ zei een zachte stem. Het was de uil. Ze plukte het sterretje van de tak en bracht het terug. ‘Zo komt het nooit thuis,’ zei de uil. ‘Een ster kun je niet gooien.’

Het sterretje werd stil. Zijn licht werd zwakker en zwakker. ‘Ik ben zo moe,’ fluisterde het. ‘Op de grond gaat mijn lichtje uit.’ Fien hield het dicht tegen zich aan.

‘Ik help je wel,’ zei Fien. Zij pakte het sterretje. ‘Een, twee, drie, hup!’ Het sterretje vloog tot boven het schuurtje. Maar toen viel het terug, plof, in Fiens armen.

Toen had Fien een nieuw plan. Zij ging schommelen, met het sterretje op schoot. Hoger en hoger en hoger! Bovenaan liet zij los. Het sterretje vloog tot in de appelboom, en bleef daar hangen.

Fien trok haar sloffen aan. Op haar tenen sloop zij de trap af. Langs de snurkende hond. Door de keuken, de deur uit, de koude tuin in.

In het gras zat het sterretje. Het was zo klein als een appel. En het huilde zilveren traantjes. ‘Ik ben gevallen,’ snikte het. ‘Nu kan ik nooit meer naar huis.’

Er was eens een kind dat Fien heette. Op een avond kon Fien niet slapen. Zij keek naar de maan en de sterren. Eén klein sterretje wiebelde. Het wiebelde heel erg.

En toen... tsjiiing! Het sterretje viel uit de lucht. Het tolde en draaide de tuin in. Daar lag het in het gras, met een zilveren lichtje.